بیا تا ما فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
_رویایی دارم
_به سبزی برگ درخت
_به ابی دریا
_به نارنجی برگ های پاییزی
_به سرخی افق
_به سفیدی نور
_به لطافت عشق
_به عظمت و استواری کوه ها
_به طراوت گل ها در دامان طبیعت
_بیا با هم سفر کنیم به عالم ناشناخته ها
_با تن پوشی از گل های تنیده بر قامت مان
_با کوله باری از عشق و احساس و امید
_دف زنان و پای کوبان هم نوا با کاینات و دور گردون...
_ تا دری بگشاییم
_امید که انتهای سلوک مان فردوس برین باش
_بدون شک میتوانی از دل رنگ ها عشق و احساس را بیرون بکشی
(بکوش تا عظمت در نگاه تو باشد
نه در چیزی که بدان می نگری)
[اندره ژید ]
سوسن ارجمند
مهر ماه ۱۴۰۲