“تجسم مانا”

“تجسم مانا”

بارها "گِل" را دیده‌ایم که در دستان او جان گرفته است.

و این گِل ساده به مفهومی شگرف تکامل پیدا کرده و نقش می‌آفریند.

او سال‌هاست که پیکره‌های سخت و چموش را با نگاهی رام می‌کند و از آنها چیزی به لطافت روح می‌سازد.

ما با چشمان خود دیده‌ایم چه گل‌ها، گچ‌ها، سنگ‌ها، چوب‌هایی که با تجسم مانای او شکل‌گرفته‌اند و زنده شده‌اند...

گاهی با دم مسیحایی خود شعر را به سنگ نسبت می‌دهد و شاعری در میان پیکره‌ای سخت آفریده می‌شود.

گاهی آشفتگی‌ها را در حصار فرم‌های مجسمه در هم می‌پیچاند

تا "ذهن" دوباره به تحسین او بنشیند.

ما همه شاگردان او هستیم که سال‌هاست پای خلقت او به تماشا نشسته‌ایم.

و سعی کردیم در مدار آفرینش او حتی به اندازه‌ی اثری کوچک نقشی پیدا کنیم.

سمیه عباسی