تجسم مانا 2
هنرمند در مقام "خالق" است و "هنر" آفرینش اوست.
وقتی که از درون به معنا میرسد و نهایت خویش را بهواسطهٔ ذهن و دستان مانوس به هنرش به ظهور میکشاند انگار خلقتی اتفاق افتاده است و بخشی از او در کالبدی جدید به حیات رسیده است.
شگفتی است که گاهی اوقات صدای خنده، شاید گریه و حتی فریاد را در مجسمههای گِلی، سنگی، گچی و چوبی او میشنوی.
او که همچون خدایی پیر با موهای سفید و چشمانی مهربان است که زندگی را بین و عقل و عشق تجربه کرده است و هر اثری که با دستان باتجربهاش روی تختههای سنگ و گل میگذارد یک کهکشان جدیدی خلق میکند.
بر همین حسب است که اعتقاد دارد:
((مادامی که باهنر در میآمیزی هرگز تنها نخواهی ماند.)).
استاد هدایت اله یوسفی